شرح پریشانی

دوستان شرح پریشانی من گوش کنید             داستان غم پنهانی من گوش کنید

قصه ی بی سروسامانی من گوش کنید           گفت وگوی من و حیرانی من گوش کنید

شرح آتش جانسوز نگفتن تا کی

سوختم سوختم این راز نهفتن تا کی

روزگاری من و دل ساکن کویی بودیم            ساکن کوی بت عربده جویی بودیم

عقل و دین باخته ، دیوانه رویی بودیم             بسته ی سلسله ی سلسله مویی بودیم

کس در آن سلسله غیر از من و دل بند نبود

یک گرفتار از این جمله که هستند نبود

نرگس غمزه زنش این همه بیمار نداشت           سنبل پر شکنش این همه گرفتار نداشت

این همه مشتری و گرمی بازار نداشت             یوسفی بود ولی هیچ خریدار نداشت

اول آنکس که خریدار شدش من بودم

باعث گرمی بازار شدش من بودم

عشق من شد سبب خوبی و رعنایی او                 داد رسوایی من شهرت و زیبایی او

پس که دادم همه جا شرح دلارایی او                   شهر پر گشت زغوغای تماشایی او

این زمان عاشق سزگشته فراوان دارد

کی سر برگ من بی سرو سامان دارد

چاره این است و ندارم به از این رای دگر              که دهم جای دگر دل به دلداری دگر

چشم خود فرش کنم زیر کف پای دگر                    برکف پای دگر بوسه زنم جای دگر

بعد از این رای من اینس و همین خواهد بود

من بر این هستم و البته چنین خواهد بود

پیش از این یار نو یار کهن هر دو یکیست               حرمت مدعی و حرمت من هر دو یکیست

قول زاغ و غزل مرغ چمن هر دو یکیست               نغمه ی بلبل و غوغای زغن هر دو یکیست

این ندانسته که قدر همه یکسان نبود

زاغ را مرتبه  مرغ خوش الحان نبود

چون چنین است پی کار دگر باشم به                       چند روزی پی دلداری دگر باشم به

عندلیب گل رخسار دگر باشم به                             مرغ خوش نغمه ی گلزار دگر باشم به

نوگلی کو که شوم بلبل دستان سازش

سازم از تازه جوانان چمن ممتازش

آنکه در جانم از او دم به دم آزاری هست                   می توان یافت که بر دل زمنش باری هست

از من و بندگی من اگرش عاری هست                       بفروشد که به هر گوشه خریداری هست

به وفاداری من نیست در این شهر کسی

بنده ای همچو مرا هست خریدار بسی

مدتی در ره عشق تو دویدیم بس است                                 راه سد بادیه درد بریدیم بس است

قدم از راه طلب باز کشیدم بس است                                    اول و آخر این مرحله دیدیم بس است

بعد از این ما و سر کوی دلارای دگر

با غزل خوانی به غزل خوانی و غوغا ی دگر

تو مپندار که مهر از دل محزون نرود                                      آتش عشق به جان افتد و بیرون نرود

وین محبت به صد افسانه و افسون نرود                                   چه گمان غلط است این ، برود چون نرود

چند کس از تو و یاران تو آزرده شود

دوزخ از سردی این طایفه افسرده شود

ای پسر چند به کام دگرانت بینم                                                سرخوش و مست به کام دگرانت بینم

مایه ی عیش مدام دگرانت بینم                                                  ساقی مجلس عام دگرانت بینم

تو چه دانی که شدی یار چه بی باکی چند

چه هوسها که ندارند هوسناکی چند

یار این طایفه ی خانه برانداز مباش                                       از تو حیف است به این طایفه دمساز مباش

می شوی شهره به این فرقه هم آواز مباش                          غافل از لعب حریفان دغا باز مباش

به که مشغول به این شغل نسازی ما را

این نه کاری ست مبادا که ببازی خود را

در کمین تو بسی عیب شماران هستند                                   سینه پر درد زتو کینه گذاران هستند

داغ بر سینه ز تو سینه فگاران هستند                                     قرض این است که در قصد تو یاران هستند

باش مردانه که ناگاه قفایی نخوری

واقف کشی خود باش که پایی نخوری

گر چه از خاطر وحشی هوس روی تو رفت                            وز دلش آرزوی قامت دلجوی تو رفت

شد دل آزرده و آزرده دل از کوی تو رفت                          با دل پر گله از ناخوشی خوی تو رفت

حاش لله که وفای تو فراموش کند

سخن مصلحت آمیز کسان گوش کند